Kwetsbaarheid Maakt je Sterker

Het is tijd voor kwetsbaarheid. Kwetsbaarheid is de beste manier om af te rekenen met schaamte, om meer van jezelf te leren houden en dichter bij de mensen om je heen te komen.

Kwetsbaarheid is niet zwak

Het is grappig hoe we denken over kwetsbaarheid. Als ik op een podium stap om openlijk te vertellen over mijn problemen, mijn onzekerheden en mijn strubbelingen, dan ben ik ontzettend kwetsbaar. Door mezelf zo bloot te geven verwijder ik alle emotionele bescherming en ben ik kwetsbaar voor de oordelen en reacties van het publiek.

Jezelf bloot geven, kwetsbaar zijn en leven zonder emotionele bescherming. Dat klinkt als zwakheid. Maar er gebeurt iets interessants wanneer iemand zichzelf op zo’n manier echt kwetsbaar opstelt. Iedereen in het publiek zal de persoon op het podium niet zien als zwak, maar als sterk en moedig. Het zal zorgen voor een gevoel van opluchting en verbinding.

Waarom we onszelf beschermen

En dat is gek. Kwetsbaarheid kan ons dichter bij elkaar brengen. Het kan ons helpen liefdevoller, vrijer en gelukkiger te zijn. En het is ironisch – we zien graag de kwetsbaarheid in een ander, en tegelijkertijd stellen we onszelf liever niet kwetsbaar op.

Maar waarom niet? Simpel: omdat we onszelf niet goed genoeg voelen. We hebben het idee dat mensen niet meer van ons zullen houden als ze daadwerkelijk zouden weten hoe we in elkaar zitten. We hebben het idee dat we in essentie niet goed genoeg zijn om lief te hebben.

En die overtuiging – het gevoel niet goed genoeg te zijn – is dodelijk. Voor ons zelfbeeld, voor onze relaties, voor ons geluk, voor ons zelfvertrouwen. Het zet ons op een spoor van disconnectie. En disconnectie doet pijn. Denk maar eens aan die momenten dat plotseling het internet wegvalt. Dat je YouTube filmpje bevriest en niet meer verder gaat. Pijn.

Een leven met meer liefde, verbinding en betekenis

We schamen onszelf. Ik schaam me voor mijn ‘tekortkomingen’, voor het feit dat ik niet zo perfect ben als ik zou willen zijn. Dat ik niet de supermens status heb bereikt die sommige lezers graag bij me zouden willen zien. Dat ik mensen soms teleurstel. Dat ik het gevoel heb dat ik niet goed genoeg ben.

Jij schaamt je voor jouw ‘tekortkomingen’. Misschien voor je lichaam, voor je fouten uit het verleden. Voor het gevoel dat je geen goede moeder of vader bent. Of niet perfect genoeg bent.

En waar we ons ook voor schamen. Allemaal hebben we ergens dat gevoel dat we niet goed genoeg zijn. Dat we het niet waard zijn om lief te hebben. Dat we iets moeten doen om die goedkeuring te ontvangen, om de schaamte te omzeilen.

En dat is de plek waar kwetsbaarheid ons samenbrengt. Je schaamte blootleggen bij de mensen in je leven. Die duistere gevoelens van ‘niet genoeg’ bestralen met fel daglicht, zodat ze verdwijnen. Zulke kwetsbaarheid vraagt moed en kracht. Dat heeft niets te maken met zwakte.

Zwakte is blijven hangen in je schaamte. Geloven in en handelen naar het idee dat je niet waardevol bent. Dat je het niet waard bent om lief te hebben. Want dat ben je wel. Dat ben je altijd geweest. Dat wist je natuurlijk al. Maar het is tijd om het ook te voelen. Want weten en voelen zijn in dit soort situaties echt twee verschillende dingen.

En als het je lukt om je open te stellen. Om je schaamte op te lossen en kwetsbaar durft te zijn bij de mensen om je heen, dan zul je echt met mensen kunnen verbinden. Dan gaan je relaties naar een heel nieuw niveau. Dan verdwijnt de pijn. Dan blijf je enkel achter met de pijn die je ervaart als je YouTube video’s blijven hangen. Maar dat is een pijn waar je prima mee kunt leven. Gelukkig maar.

Meer lezen over de kracht van kwetsbaarheid

Ik ben ontzettend geïnspireerd geraakt door het werk van Brené Brown. Haar video’s zijn al door miljoenen mensen bekeken, en haar boeken staan wereldwijd op bestsellerlijsten. Met andere woorden: ze heeft een snaar geraakt met haar onderzoek.

  1. The Power of Vulnerability
  2. Listening to Shame
maart 29, 2015Permalink

Was mijn ondergoed maar van ijzer

image

 

Afghanistan Kunstenares Kubra Khademi werd ooit betast. Het inspireerde haar tot een statement in Kabul tegen vrouwonvriendelijkheid: een harnas met forse uitstulpingen.
DoorFLORIS VAN STRAATEN14 MAART 2015
Kubra Khademi, een Afghaanse kunstenares die onlangs in haar eentje in de straten van Kabul een opzienbarende protestactie voerde tegen seksuele intimidatie jegens de Afghaanse vrouw, is na doodsbedreigingen ondergedoken. In haar schuilplaats stond ze donderdag een camerateam van de BBC te woord.

De 27-jarige Khademi gordde eind vorige maand, over haar gewone kleren heen, een soort karikaturaal metalen pantser aan met forse uitstulpingen voor de borsten en een zeer geprononceerd achterwerk. In die uitdossing begaf ze zich op straat in de wijk van Kabul waar ze zelf woont.

Ze had zich voorgenomen zeker tien minuten met haar harnas over straat te lopen. Na acht minuten moest ze al vluchten
Ze had zich voorgenomen zeker tien minuten met haar harnas over straat te lopen, vertelde ze de BBC-verslaggever. Het werden er acht. Vrijwel onmiddellijk werd ze omringd door woedende mannen en jongens, die wilden weten wat haar bezielde en haar voor ‘hoer’ uitmaakten. Anderen maakten volgens ooggetuigen van de opwinding gebruik om enkele meisjes in de menigte te betasten. Ook Khademi werd betast én met stenen bekogeld.

De meeste omstanders zagen het als een flagrante schending van de traditionele gedragscodes. Die schrijven voor dat vrouwen zo min mogelijk van hun lichaamsvormen tonen en niet de aandacht op zich vestigen.

Ze wist dat ze provoceerde

Enige reactie had Khademi, zelf al als kleuter en later als jonge vrouw ook seksueel lastig gevallen, wel verwacht. Ze besefte heel goed dat haar daad als een provocatie zou worden uitgelegd. Maar al na acht minuten werd haar de grond te heet onder de voeten en stapte ze ijlings in de gereedstaande auto van een vriend. Sommige mannen probeerden haar nog tegen te houden en klommen op het dak, maar ze wist te ontkomen.

Beelden van haar protest circuleerden kort daarop op de sociale media en het regende onmiddellijk doodsbedreigingen van fundamentalistische zijde aan haar adres. Daarop besloot Khademi voorlopig onder te duiken.

Niet ver van de plaats van haar protest was Khademi zeven jaar geleden op de openbare weg aangerand door een man. Iets wat haar al vaker was overkomen in dezelfde buurt. Toen ze het ditmaal op een schreeuwen zette, keken omstanders tot haar verbazing niet verwijtend naar de dader maar naar haar. „Hoe durf je zo te schreeuwen, hoer”, riepen ze.

Het was alsof er iets dood was
Maar de directe inspiratie voor haar geharnaste protest kwam van een traumatische ervaring als vijfjarige, toen een man haar betastte alsof ze een willekeurig object was. „Het was alsof er iets dood was. Wat ik me van die dag herinner is alleen maar één zin, die ik toen uitsprak: „Ik wou dat mijn ondergoed van ijzer was”.

Met die zin in het achterhoofd benaderde ze een smid in Kabul, die vreemd opkeek maar haar ongewone bestelling voor het harnas van haar protest zonder sputteren uitvoerde.

Hoewel Khademi zei geschrokken te zijn door de felheid van de reacties op haar protest, zei ze dat ze geen spijt heeft .

De kunstenares heeft al eerder op artistieke wijze actie gevoerd tegen geweld jegens vrouwen. In een kunstgalerij in Kabul protesteerde ze in 2013 symbolisch tegen zulk geweld door zichzelf bijna een uur lang steeds klappen in het gezicht te geven.


Een versie van dit artikel verscheen op zaterdag 14 maart 2015 in nrc.next.
Op dit artikel rust auteursrecht van NRC Media BV, respectievelijk van de oorspronkelijke auteur.

 

maart 14, 2015Permalink