De eerste impuls

Jammer dat de achtergrond zo overdreven onscherp is. Dat is de laatste trend in de fotojournalistiek, het heeft een sfeerverhogend effect. Maar ik hoef geen effect, ik hoef geen sfeer. Ik wil kijken. De jurk van de moeder steekt rechtsachter uit de vuilnisbak. Staat er een flinke wind? Ik kan in de onscherpte niets zien wapperen. Waar zijn we, is dat de Galatatoren aan de overkant? Hij lijkt zo smal opeens. Mocht ik ooit een verlangen krijgen naar foto’s met sfeer, dan ga ik naar een fotogalerie. Kan even duren voor het zover is, ik ben voorlopig nog niet uitgekeken.

Sinds de burgeroorlog in Syrië zijn er ruim een miljoen Syrische vluchtelingen in Turkije neergestreken. Grofweg de helft zit in vluchtelingenkampen. Daar ben je verzekerd van eten, drinken en een plek om te slapen, maar je zit in een uithoek, je kunt geen kant op. En als je er nou veilig zat. Landgenoten van uiteenlopende etnische en religieuze achtergrond op elkaar gepropt in een tentenkamp, om niets slaat de vlam in de pan.

 

Bedelaars
Velen zoeken hun toevlucht buiten de kampen. In Istanbul verblijven er naar schatting honderdduizend. Ook daar zijn spanningen. Zondag is er gedemonstreerd tegen de overlast door Syriërs. De solidariteit onder moslims kent grenzen. Er werd gezwaaid met stokken en messen. Auto’s werden omgekeerd, winkelramen ingegooid. De overheid heeft inmiddels toegezegd dat de vluchtelingen naar kampen in het zuiden zullen worden gebracht, goedschiks of kwaadschiks. Zeker degenen die de eindjes aan elkaar knopen met bedelen en schooien.

 

Deze moeder en dochter hebben hun habitat gevonden aan de Bosporus. De Galatabrug rechts, de gelijknamige toren aan de overkant. Veerboten leggen hier aan, onder de brug zijn eettentjes, toeristen en dagjesmensen komen er graag. Ze steken van alles in hun mond, wat er overblijft belandt in de vuilnisbakken.

 

Wil je een hapje?
Moeders hoofd is in de vuilnisbak verdwenen, ze heeft net een stuk van een weggegooide donut opgediept. Het meisje doet zich te goed aan een restje watermeloen, naar ik aanneem uit dezelfde vuilnisbak. Het moment dat ze de fotograaf ziet, steekt ze het plastic vorkje met het laatste stukje meloen naar voren. Hij mag er een hapje van. Ze heeft niets en toch is haar eerste impuls: delen.

image

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

augustus 28, 2014Permalink