De nieuwe hoop voor oude media

Dus Sieneke is klaar voor de bevalling. Dat lucht op. Nee, ik ben niet bij de kapper geweest, het nieuws uit kwaliteitsblad Storykwam voor luttele centen tot mij dankzij de zegeningen van Blendle. De nieuwe hoop voor oude media: een website waarop kranten en bladen hun artikelen per stuk verkopen. Zulke initiatieven bestonden al (Myjour, eLinea), maar geen van hen had de pr zo goed voor elkaar als Blendle. Les 1 voor de digitale toekomst: laat je sterren springen op de ouderwetse televisie, bij voorkeur in DWDD – Rob Wijnberg van De Correspondent en Alexander Klöpping gingen u voor.

 

Wie zich een hele Volkskrant bij elkaar wil klikken, is een veelvoud kwijt van een los nummer

Kranten, ook deze, schreven enthousiast over de nieuwkomer die door de internationale media wordt gevolgd. En terecht: hoop vertaald in daden. Wie van lezen en journalistiek houdt, moet er vooral gaan kijken. En wat stukjes kopen uit kranten of bladen die u normaal zelden of nooit leest. Iedereen wordt er beter van: de media, Blendle (dat een deel van de opbrengst opstrijkt), en de lezer. Behalve freelancers die geen cent krijgen uitbetaald voor de extra kliks, maar dat zal vast nog wel worden opgelost.

Kwaliteit

Blendle is als de leeszaal in de openbare bibliotheek, waar de kranten van die dag liggen voor elke bezoeker. De kracht van Blendle is dat het niet gratis is. Want gratis (kwaliteits)journalistiek bestaat niet, ook al leert de jeugd van wel. Gelukkig maar. Want hoe eigentijds digitaal/multimediaal ook, het initiatief drijft volledig op traditionele, betaalde, serieuze journalistiek. En die moet ergens van betaald.

Mooi. Maar u mag natuurlijk niet uw abonnement op de krant opzeggen, want dan is Blendle de ondergang van de journalistiek. Dat zou ook niet slim zijn, want goedkoop is Blendle niet. Artikelen kosten er grofweg tussen de 1 (de ANP-berichtjes in de zijlijn) tot ongeveer 70 cent voor een lang stuk. Wie zich een hele Volkskrant bij elkaar wil klikken, is een veelvoud kwijt van een los nummer (op papier of digitaal). Maar goed: een glas wijn is in het restaurant relatief ook duurder dan de hele fles.

Maar gaat Blendle de journalistiek redden? Daarover is geen zinnig woord te zeggen

Wel gratis is het scannen van koppen en intro’s. Handig, want een beetje ervaren lezer heeft vaak aan een kop genoeg om te weten wat eronder staat. De toekomst is aan artikelen die weten te verbazen en verrassen – alwéér winst. 

Maar gaat Blendle de journalistiek redden? Daarover is geen zinnig woord te zeggen. Zeker niet in een dagblad. Want de meeste dagbladen hebben geen beste papieren voor de digitale toekomst.

Digitale toekomst 

De Volkskrant bijvoorbeeld werd ooit uitgegeven door een bedrijf dat tientallen miljoenen in een bodemloze put (PIM) wist te storten. Nog maar zo’n tien jaar geleden dacht de krant de markt te verslaan met een 16.00 uur-editie. Een fulltimeredacteur stelde drie A4’tjes samen met het nieuws van de dag, die de lezer geacht werd uit te draaien op de printer van de baas en mee te nemen in trein of file. De digitale toekomst lag duidelijk niet in het stencilapparaat.

Het verheugende van Blendle is dat het niet is bedacht door traditionele uitgevers, maar door jonge honden (waarvan ‘eindbaas’ Marten Blankesteijn de roedel aanvoert).

Het succes van een uitvinding wordt vaak na enkele jaren ingehaald door navolgers

In de digitale hemel regeren jonge goden. Jongens (meestal) met een slim kuifje en capuchontruien bedachten in garages en hobbyzolders van hun ouders basale websites en app’jes waarmee ze op hun 15de al miljonair werden.

Mooi. Maar de geschiedenis leert ook iets anders: het succes van een uitvinding wordt vaak na enkele jaren ingehaald door navolgers. Zoekmachines – ach, Netscape. Nog maar enkele jaren geleden was het vriendennetwerk  Hyves helemaal hip onder de jeugd. Totdat Facebook doorzette. Totdat Instagram daar weer overheen walste.

U twittert nog? Aandoenlijk.

Of Blendle de journalistiek gaat redden, is dus nog even afwachten tot over een jaartje of vijf à tien. Misschien hebben dan andere sites – van kranten zelf – de markt weer terugveroverd.

Soep

Een van de vragen: wat betekenen merken en titels nog als de band tussen lezer en ‘zijn’ krant verdwijnt? Het maakt alle journalistiek inwisselbaar, losgerukt uit de vertrouwde context van dat dozijn columnisten en rubrieken die het dna en de identiteit bepalen. Als jongeren die band niet meer voelen, wordt ‘de journalistiek’ een grote pan troebele soep, waarin het dagelijks lepelen is naar de ballen.

Toch blijf ik benieuwd naar de aanstaande bevalling van Sieneke. De persweeën zijn begonnen.