Eye candy

Ben je boodschappen aan het doen, zit je opeens in een vreemde film.

In Filmmuseum EYE is nu een tentoonstelling van filmmaker David Cronenberg te zien, die speelt met waan en werkelijkheid. In de Amsterdamse Kalverstraat doen ze dat ook, in een winkeltje met exotische kazen en kunstig gebak. Spannend, zo’n combinatie tussen hartig en zoet, dus ik stap naar binnen. Krijtborden met prijzen per ons. Kruidige geuren, bloemig bijna. Zo hoort het, vers en zelfgemaakt. Ik twijfel tussen een blauw geaderd kaasje en een spekkoekachtig taartje met drie rode kersen. Het lijkt op de juwelen van mijn favoriete Franse banketbakker in Cluny. In mijn ooghoek zie ik een proefbakje met hummus. Je mag me altijd wakker maken voor goede hummus, dus ik dip er gretig een houten stokje in. Net voor ik een hap neem, pakt een Schotse jongen met rode baard ferm mijn arm beet. ‘You can’t eat that sir’, zegt hij verstoord. ‘It’s body cream.’

Spoiler alert: Lush is geen traiteur, maar de Bodyshop on Acid.

Een stapel gekleurde macarons: zeep? Badbal? Een schuurding tegen eelt op je voeten? Nee. ‘It’s shampoo’
Lush heeft schijt aan genreconventies. Shampoo in een fles, scheerschuim in een spuitbus en een roller voor je oksels? Niks daarvan. Slaapwandelend winkelen is onmogelijk. De helft van de producten is niet verpakt. Brokken geaderde kaas, aangesneden taarten van lavendel. Een stapel gekleurde macarons: zeep? Badbal? Een schuurding tegen eelt op je voeten? Nee. ‘It’s shampoo’, legt een Brits bonbonnetje me uit. Je haar wassen met een blauwe puim­steen? ‘It looks like a stone until you wet it.’
Een potje met geheimzinnig groengrijs poeder dat ruikt naar salie, tijm en rozemarijn, is voor onder de oksels of tussen de tenen. Overal zitten stickers op met gestileerde portretjes. Gemaakt door Gintas op 07/05/14 (B01) gebruik voor 07/05/17. Normaal werkt zoiets op mijn lachspieren, maar hier kan ik niet geloven dat het niet echt is. Alweer dat unheimische Cronenberg-gevoel; ik krijg maar geen vat op de werkelijkheid bij Lush. En dan dat logo van ze. Lompe pers­pectiefletters, die zo op een pak Pools waspoeder hadden gekund. Maar alles wel weer op een zwarte achtergrond geknald. Niks cosmetisch, niet bijster natuurlijk, en al helemaal niet mooi. Enorm baldadig is het: wij doen lekker niet mee met de rest. Dat geldt ook voor de prijzen. Aan de kassa blijken die drie itempjes samen een paar ribben uit je lijf. Hoe bizar en duur ook, Lush spreekt niet alleen hipsters aan. Brugklassers kopen er een ­cadeautje voor oma. Om zich thuis te vergapen aan de Lush-brochure, vol vlotte verhalen over het hoe en waarom van al hun eye candy. Diervriendelijk, ­natuurlijk en prettig gestoord.

Nooit gedacht dat ik verslaafd zou raken aan arthouse­cosmetica: Existenz, Videodrome en Dead Ringers voor in de badkamer
Maanden later sta ik nog onder de douche met de blauwe macaron, die het eeuwige leven schijnt te hebben. Het puimstenerige is getransformeerd in drilpudding. The Blob leeft voort in mijn douche. Eerst op een schoteltje, nu in een afsluitbare pot, zodat-ie niet weg kan lopen. Cronenberg-horror of een verantwoorde, organische transformatie? Maakt mij niet uit: het ruikt onverminderd lekker en mijn onwillige haar wordt er effectief door getemd. Nooit gedacht dat ik verslaafd zou raken aan arthouse­cosmetica: Existenz, Videodrome en Dead Ringers voor in de badkamer.