Het was aftellen tot mijn dood

 

RECONSTRUCTIE Kitesurfer Wim Teernstra (51) werd maandag ver uit de kust een prooi van de golven. Na uren in het water voelde hij de dood naderen. Tot ineens zijn redders opdoken. Door stom toeval.

 

De maandagmiddag loopt op zijn eind als bij de KNRM (Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij) een telefoontje binnenkomt: een kitesurfer wordt vermist voor de kust van Rockanje. Als reddingswerkers ruim tweeënhalf uur later op volle zee een halfbewusteloze man uit het water vissen, komen ze tot een verrassende conclusie: dit is niet Rob, de surfer die ze zochten. Dit is iemand anders. Iemand met een engel op z’n schouder, kennelijk.

Het was een bizarre reddingsoperatie voor de Nederlandse kust. Een man (Rob) werd al zo lang vermist dat reddingswerkers vreesden een lijk uit het water te moeten halen. Ze vonden twee bijna dode kitesurfers.

Een reconstructie door de ogen van surfer Wim, die niet werd vermist maar wel werd gevonden:

 

Maandag, 09:00 – 15:00

Wim Teernstra (51) rijdt vanuit zijn woonplaats Maastricht naar Zuid-Holland om te kitesurfen. Hij heeft er zin in, beoefent de sport al jaren. De wind is tricky, maar dat deert hem niet. Hij houdt wel van een beetje spanning. Urenlang verblijft hij doorgaans op het water, op zoek naar golven en avontuur.

15:00

Teernstra: ‘De noordwesterwind blies heerlijk. Ik was zo’n 2 kilometer uit de kust. De golven waren mooi, niet echt gevaarlijk. Opeens pakte zo’n golf me en raakten de touwen van mijn kite verstrikt. De vlieger ging tollen, ik moest wel loslaten. Hij kwam in het water terecht. Ik probeerde er achteraan te zwemmen. Dat bleek al snel onbegonnen werk.’

15:30 – 17:30

‘Ik dacht: ik zwem gewoon naar de kust. Ik ben een positief denker. Ik beeldde me in dat het strand steeds dichterbij kwam, maar dat was niet zo. Twee uur lang bleef ik zwemmen. Ik was in volledige uitrusting, met een wetsuit aan en een kap op mijn hoofd. Ik had het niet koud. Maar wat ik ook deed, ik kwam niet vooruit.

‘De golven waren een meter of twee hoog. Vlak voor de kust zag ik zo’n twintig andere kiters. Met mijn felgekleurde handschoenen begon ik te zwaaien, maar ze zagen me niet. Dat is niet vreemd: iedereen is op het water met z’n eigen spelletje bezig.’

18:00 – 19:00

‘Opeens zag ik een helikopter. Ik dacht: die komt voor mij. Ik bleef watertrappelen en zwaaien uit alle macht. Ik kon de neusgaten van de piloot bijna zien. Twee reddingsboten naderden tot op zo’n 30 meter. Ze waren zo dichtbij. Het lukte me niet de aandacht te trekken. Ze voeren weer weg. En ik dreef in feite alleen maar verder uit de kust.’

Mijn longen raakten vol zeewater. Ik dacht: ik kan nu net zo goed zinken, dan ben ik er maar vanaf

19:00 – 20:00

‘Ik ben al drie keer eerder bijna dood geweest. Met kitesurfen en windsurfen wist ik mezelf uiteindelijk als een drenkeling op de kant te slepen. Na een motorongeluk hielden ze me een week kunstmatig in coma. Ik had mijn lever gescheurd en er moest een nier uit. Mijn heup, pols en ribben waren gebroken. Het was op het randje.

‘De golven werden hoger, ik kreeg steeds meer water binnen, mijn benen waren verkrampt en mijn lichaam begon te trillen. Dat was het moment waarop ik dacht: ik ga zinken, dit wordt dan toch echt mijn einde. Als je thermisch onderkoeld raakt, verdwijnt ook je wil. Ik geloof in een leven hierna, dus ben niet bang voor de dood. Dat is een beetje sneu voor m’n vriendin en m’n moeder, maar het is nou eenmaal zo.’

20:00 – 20:30

‘Mijn hoofd was nog boven water, maar ik kon niks meer. Mijn longen raakten vol zeewater. Ik dacht: ik kan nu net zo goed zinken, dan ben ik er maar vanaf. Het was aftellen tot mijn dood. Nog geen minuut later kwam die boot aan. Ik was niet blij of opgelucht. Ik dacht weinig. Normaal doe ik dingen op eigen kracht, die mannen hesen me gewoon aan boord.

Pas in het ziekenhuis hoorde ik dat ze mij eigenlijk helemaal niet zochten. Dat ik mijn leven aan hem te danken had

‘Ik moest kokhalzen, voelde me niet goed. Die reddingswerkers waren zo aardig. Ze knipoogden naar me, deden druk, waren enthousiast. Dat werkte heel geruststellend. Ik werd overgeheveld naar de helikopter. Ze legden me op de vloer naast een andere man. Ik vermoedde dat het ook een kitesurfer was, maar het was niet het moment voor een praatje. We waren beiden totaal van de kaart. Pas in het ziekenhuis hoorde ik dat ze mij eigenlijk helemaal niet zochten. Dat ik mijn leven aan hem te danken had.’

20:30 – 00:00

‘Ik kan me niet meer herinneren dat ze in het Erasmus MC m’n wetsuit hebben opengeknipt. Ik kreeg folie over me heen, tegen de onderkoeling. Ik heb een aangeboren afwijking aan mijn hart, dus dat werd ook nagekeken. Buiten de onderkoeling had ik niks. Niks!

‘Ik had Rob nog nooit gezien, maar kende zijn naam van het Kitehigh-­forum. Ik was benieuwd naar zijn verhaal. Een zuster heeft me in een rolstoel naar hem toegebracht. We hebben daar ervaringen uitgewisseld. Ook bij hem waren de touwen in de war geraakt. Het ging goed met hem. Het personeel bleef erbij staan, die vonden het een ongelooflijk verhaal.’

Dinsdag

‘Ik kom nu net uit het ziekenhuis en ga een paar vlaaien brengen naar de KNRM in Hoek van Holland. Ik was al donateur, maar heb mijn bijdrage nu verdubbeld. Die mannen hebben echt ongelooflijk werk verricht. Zonder hen was ik dood. Ik had niet zo ver van de kust moeten gaan. De wind was op bepaalde plekken aflandig. Dat is gevaarlijk.

‘Daarna? Ik moet even langs een surfwinkel. Ze hebben in het ziekenhuis mijn pak aan gruzelementen geknipt. Ik heb een nieuwe nodig.’

april 17, 2014Permalink